( 493 . ) اين نامه را نصر بن مزاحم در كتاب صفين نصر بن مزاحم - صفين - ص 121 ص 121 آورده و آنچه در نهج - البلاغه آمده قسمتى از آن نامه است كه به « شريح » نوشته و در كتاب « صفين » آمده است در مورد شرح حال شريح به توضيحى كه در ذيل شماره 438 آمده مراجعه فرمائيد . ( 494 . ) اين نامه‌اى است كه امام از سر منزل ذى قار همراه امام حسن و عمار ياسر و زيد بن صوحان و قيس بن سعد بن عباده براى مردم كوفه نوشته است . جريان اين نامه و همچنين جريان مخالفت ابو موسى در همراهى مردم كوفه با امير مؤمنان عليه السلام در ذيل نامه اول نهج البلاغه تحت شماره 436 آورده‌ايم . توضيح بيشتر اين ماجرا را مىتوانيد در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد - شرح نهج البلاغه - جلد 14 از ص 8 ابن ابى الحديد جلد 14 از ص 8 ببعد مطالعه فرمائيد . و نيز طبق نوشته مصادر نهج البلاغه 2 - مصادر نهج البلاغه - ج 3 ص 438 ج 3 ص 438 مىتوانيد در تاريخ طبرى 1 طبرى - تاريخ طبرى - ج 6 ص 3173 طبع ليدن در حوادث سال 36 ج 6 ص 3173 طبع ليدن در حوادث سال 36 ملاحظه فرمائيد . ( 495 . ) اين نامه را بلاذرى در كتاب انساب الاشراف 1 بلاذرى - انساب الاشراف - ص 473 چاپ اعلمى ص 473 چاپ اعلمى مختصرتر از آنچه در اينجا هست نقل نموده . ( مصادر نهج البلاغه 2 - مصادر نهج البلاغه - ج 3 ص 444 ج 3 ص 444 ) . ( 496 . ) طبق نوشته « ابن ابى الحديد » كميل فرماندار امام امير مؤمنان ( ع ) بر هيت بود ، ولى در اداره امور قدرتمند نبود و نمىتوانست حمله‌هاى معاويه را دفع كند . او براى تلافى و ضربه زدن بمعاويه بجاى ايستادگى در قبال دشمن ، به قرقيسيا كه تحت فرماندهى معاويه بود حمله برد و همين موجب شد كه نامهء بالا